هنوز هم نمی‌دونم دقیقاً برای چی این وبلاگ رو درست کردم و هدفم از نوشتن توش چی بوده. به هر حال برام تجربه جالبی بود و خاطرات خوبی هم به‌جا گذاشت؛ در عین حال، چیزهای زیادی یاد گرفتم و دوستان خوبی هم پیدا کردم.

مثل اکثر وبلاگها، مطالب نوشته شده در این جا معمولاً  نظرات شخصی من بوده و خیلی هم کارشناسانه نیست، من نه کارشناس موسیقی هستم، نه سینما، نه ادبیات و  نه چیز دیگه. وقتی در مورد یک فیلم یا آهنگ یا موضوعی دیگه نوشتم، بیشتر منظورم این بوده که از اون اثر خوشم اومده و مطلب نوشته شده پیشنهادی هست برای دیدن یا شنیدن یا خوندن اون.

در طول این یک سال 36 بار نوشتم، یعنی تقریباً هر 10 روز یک بار. البته نمی تونم انکار کنم که به مرور زمان تنبل شدم، به طوری که 9 تا از این 36 پست توی ماه اول بود، ماههای بعدی شد 4 تا و کم کم 3 تا و اخیراً هم بین 1 و 2  پست در ماه! از لحاظ موضوعی هم، 12 پست در ارتباط با موسیقی خارجی، 9 پست سینما، 5 پست موسیقی ایرانی و 10 پست در مورد موضوعات دیگه بوده. هیچ وقت برای وبلاگ شمارشگر نگذاشتم (مگر برای یکی دو روز به صورت آزمایشی)، بنابراین دقیقاً نمی‌تونم بگم که کدوم موضوعات بیشتر مخاطب داشته، اما با توجه به نظرات خوانندگان تا حدودی میشه قضاوت کرد. البته این اواخر سعی کردم که نظرات بی‌ربط و تبلیغاتی رو پاک کنم.

در این مدت دوستان زیادی لطف کردند و به وبلاگم سر زدند و بعضی بیشتر لطف کردند و در مورد مطالبش نظر دادند. بعضی از دوستان قدیمی بودند و خیلی ها هم از دوستان جدید دنیای مجازی. از همه عزیزان که باعث دلگرمی من شدند ممنونم.

داشتم نظرات رو از اول تا به حال مرور می کردم، بعضی دوستان به طور دائم و برخی در مقاطعی نظراتی دادند. امین، علیرضا، سینا، مهدی، اون یکی مهدی، پت (محسن)، بامداد (پگاه)، مانی، پیام، مهرداد، مونا، آدم!، لیلی، سعید و ... از جمله کسانی بودند که در مورد موضوعاتی از این وبلاگ نظر دادند و یا لینک وبلاگ یا مطالبش رو در وبلاگشون قرار دادند. از همه متشکرم.

نمی دونم چرا، ولی دوست دارم این کار رو ادامه بدم؛ فعلاً که قصدم اینه. البته سعی خواهم کرد تنوع مطالب رو بیشتر کنم، مثلاً در مورد سینمای ایران، موسیقی سنتی، ادبیات ایران و جهان، نقاشی و موضوعات دیگه بیشتر بنویسم. به هر حال نظرات دوستان همواره راهگشای کار منه.

تقاضای من اینه که دوستان نظر کلی خودشون رو در مورد مطالب نوشته شده در این یک سال بنویسند. هر گونه انتقاد و پیشنهاد مسلماً باعث ارتقای کیفیت مطالب نوشته شده خواهد شد. باز هم ممنونم.

بی تابیم   برون   داد،  از   کف   لگام   ما  را                     توسن  نمود  این درد،  رهوار  رام  ما را

چندی به  کیش مستان، در کوی می پرستان                     پیر   پیاله  گردان،   پر  کرد  جام  ما را

دردا که درد هستی، درمان  نشد به  مستی                    کاین  باده کرد افزون،  تلخیّ کام  ما را

رو  می نهد  سیاهی،  تنها  بر  این دو  راهی                    پروای  راه  ناراست، لرزانده  گام  ما را

امیّد      مهر      ایزد،     دیدار        بامدادان                    شاید به سر رساند، کابوس شام ما را

** پانوشت: این شعر (البته اگه بشه بهش شعر گفت)، از خودمه.

مهدی عزیز اشاره کرد برای اینکه زیراب امیدواری بیت آخر رو بزنیم، میشه بیت زیر رو در آخر اضافه کرد:

 "چند از فریب آبی، رفتن پی سرابی   باشد که مرگ گیرد، امّید خام ما را "

البته در زیبایی این بیت شکی نیست، ولی برای اینکه خیلی هم نا امید نباشیم داخل متن شعر نیاوردمش. قضاوتش با شما!