چه دیدی از من، حبیبم گلنار
که دادی آخر، فریبم گلنار
نیابی ای کاش نصیب از گردون
که شد ناکامی نصیبم گلنار....

چقدر شنیدن این ترانه حال میده وقتی حالت گرفته باشه.

داریوش رفیعی یکی از مشهورترین خوانندگان دهه سی بود که متاسفانه عمر کوتاه بیش از این بهش مجال هنرنمایی نداد. او در سال 1306 در بم متولد شد و چون پدرش از نمایندگان مجلس بود در جوانی به تهران اومد و وارد عرصه موسیقی شد. ردیفهای آوازی رو از استادانی چون بدیع زاده یاد گرفت و به تدریج به رادیو راه پیدا کرد و مشهور شد. آهنگ خیلی از کارهای بزرگ رفیعی توسط مجید وفادار (که آهنگساز بسیاری از ترانه های معروف دیگه مثل "مرا ببوس" و "عاشقم من" هم هست) ساخته شده که از جمله اونها میشه به "زهره" (در سه گاه)، "گلنار" (در شور- مایه دشتی) و همین طور "شب انتظار" (باز هم فکر کنم دشتی) اشاره کرد.

متاسفانه در آخرین سالهای عمر، رفیعی به اعتیاد رو آورد و سرانجام در سی و یک سالگی بر اثر بیماری کزاز در تهران (1337) درگذشت و در ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.

اگر چه شاید رفیعی در آواز مهارت خوانندگانی مثل بنان، قوامی، تاج، شهیدی و خوانساری رو نداشته باشه، ولی در تصنیف خوانی از بهترین هاست و صدای گرم او تصنیفهای ماندگاری رو در موسیقی سنتی ما جاودانه کرده. به عقیده خیلی ها اگه عمر او ادامه پیدا میکرد، میتونست به یکی از برترین شخصیتهای موسیقی ایران تبدیل بشه.

دانلود تصنیف گلنار

دانلود تصنیف زهره

دانلود تصنیف شب انتظار