فرصتی برای نوشتن...

امیدهای والا (High Hopes)

occasion — Thu, 06 Aug 2009 06:44:18 GMT

ترانه High Hopes کاری از گروه پینک فلوید است که در آلبوم Division Bell در سال 1994 منتشر شد.

گروه انگلیسی پینک فلوید (Pink Floyd) که به طور حتم یکی از بزرگترین (و شاید بزرگترین) گروههای تاریخ موسیقی راک به شمار می‌رود در سال 1965 - پس از ظهور موسیقی راک در اوایل دهه شصت در انگلستان که Animals ،Beatles و Rolling Stones از بنیانگذاران آن بودند - در لندن شکل گرفت.

پایه گذار اصلی گروه سید برت بود که با همکاری راجر واترز، ریچارد رایت، نیک میسن و باب کلوز گروه را تشکیل داد. سید برت با وجود استعدادهای فراوان، به علت مصرف داروهای روان‌گردان دچار مشکلات روحی شد و در سال 1968 گروه را ترک کرد و جای خود را به دیوید گیلمور داد. برت بیشتر عمر خود را در انزوا گذراند و در سال 2006 درگذشت. اما چهار عضو باقی مانده گروه شامل واترز (گیتار بیس)، گیلمور (گیتار)، رایت (پیانو و کیبورد) و میسن (درام) در دوران طلایی گروه، شماری از بهترین آثار تاریخ موسیقی راک را خلق کردند، آثاری که شاید بیش از هر چیز حاصل همکاری دو نابغه موسیقی یعنی واترز و گیلمور بود. در سال 1985 راجر واترز گروه را ترک کرد که علت اصلی آن اختلاف با دیوید گیلمور بود. البته بعد از واترز، گیلمور گروه را رهبری کرد و دو آلبوم دیگر منتشر کردند که آخرین آن همین Division Bell است. از آن موقع تا کنون گروه به طور پراکنده کنسرتهایی ارائه داده است. در سال 2008 ریچارد رایت نوازنده کیبورد گروه درگذشت.

ترانه High Hopes که آهنگساز، خواننده و شاعر آن دیوید گیلمور است، یکی از زیباترین و مشهور ترین ترانه های پینک فلوید به شمار می‌رود. شعر زیبای آن حکایت روزگار خوش جوانی است، در دنیایی پر از جاذبه ها و شگفتی ها. حکایت عمری که می گذرد و جاه طلبی های انسان که به هر روز او را بیشتر درگیر می کند و پای او را به زمین می‌بندد. داستان عمری است که به سر می رسد در حالی که انسان هنوز غرق در آرزوهای خود است. توصیه می کنم به معنی شعر توجه کنید و البته به تکنوازی دیوید گیلمور در آخر آهنگ که مثل کارهای دیگر او خیره کننده است. باز هم از پینک فلوید خواهم نوشت...

Beyond the horizon of the place we lived when we were young
In a world of magnets and miracles
Our thoughts strayed constantly and without boundary
The ringing of the division bell had begun

Along the Long Road and on down the Causeway
Do they still meet there by the Cut

There was a ragged band that followed in our footsteps
Running before time took our dreams away
Leaving the myriad small creatures trying to tie us to the ground
To a life consumed by slow decay

The grass was greener, The light was brighter
With friends surrounded, The nights of wonder

Looking beyond the embers of bridges glowing behind us
To a glimpse of how green it was on the other side
Steps taken forwards but sleepwalking back again
Dragged by the force of some inner tide

At a higher altitude with flag unfurled
We reached the dizzy heights of that dreamed of world

Encumbered forever by desire and ambition
There's a hunger still unsatisfied
Our weary eyes still stray to the horizon
Though down this road we've been so many times

The grass was greener, The light was brighter
The taste was sweeter, The nights of wonder
With friends surrounded, The dawn mist glowing
The water flowing, The endless river
Forever and ever…

* گروه آلمانی Gregorian در سال 2003 اجرایی جدیدی از این ترانه ارائه داده که شنیدنش خالی از لطف نیست.

دانلود ترانه High Hopes از پینک فلوید
دانلود ترانه High Hopes از گرگوریان

درباره "درباره الی"

occasion — Thu, 02 Jul 2009 16:47:18 GMT

چند روز قبل "درباره الی" را دیدم و باید بگویم خیلی به دلم نشست. بعد از مدتها فیلمی بر پرده سینمای ایران دیدم که تقریباً از هر نظر قابل ستایش بود و مسلماً نام این فیلم در میان بهترین‌های سینمای ایران باقی خواهد ماند.

فیلم ماجرای سفر سه زوج جوان (امیر (مانی حقیقی) و سپیده (گلشیفته فراهانی)، پیمان (پيمان معادي) و شهره (مريلا زارعي)، منوچهر (احمد مهران‌فر) و نازى (رعنا آزادى‌ور)) به همراه احمد (شهاب حسینی) -که به تازگی از خارج برگشته و از همسرش جدا شده- به شمال کشور است. در این سفر دختری به نام الی (ترانه علیدوستی) -مربی مهدکودک فرزند سپیده- به اصرار سپیده با آنها همسفر شده که هدف سپیده، آشنا کردن الی با احمد است. پس از مستقر شدن در ویلایی نزدیک ساحل، آرش -فرزند پیمان و شهره- در آب می‌افتد که با تکاپوی بقیه، نجات پیدا می‌کند ولی گروه متوجه می‌شود که الی گم شده است. مشخص نیست که او برای نجات پسرک خود را در آب انداخته یا همانطور که قبلاً هم اصرار کرده بود به تهران برگشته و یا حتی خودکشی کرده است. تلاش برای یافتن الی به جایی نمی‌رسد و گروه در مواجهه با پلیس متوجه می‌شوند که حتی نام الی را هم نمی‌دانند. آنها کم کم پی می‌برند که الی و مهمتر از آن سپیده همه حقایق را نگفته‌اند. الی نامزد داشته ولی اصلاً علاقه‌ای به او نداشته و می‌خواسته از او جدا شود و سپیده این موضوع مهم را حتی از احمد هم پنهان کرده است. بین اعضای گروه کشمکش در می‌گیرد و هر یک برای نجات از مهلکه دیگری را متهم می‌کنند. در این میان نامزد الی، علیرضا (صابر ابر) هم وارد داستان می‌شود. سرانجام سپیده نیز متقاعد می‌شود که برای منفعت جمع دروغ بگوید و در پاسخ علیرضا که می‌پرسد آیا الی به او گفته که نامزد داشته، نه می‌گوید. سرانجام، سرنوشت الی که تا کنون برای تماشاگر مشخص نبود، با پیدا کردن جسدش مشخص می‌شود و علیرضا که به کلی سرخورده شده، حتی تمایلی برای خبر دادن به خانواده الی ندارد.

درباره الی روایت زندگی و روابط انسانهایی از طبقه متوسط اجتماع است، شخصیتهایی که حتی کارگردان به طور دقیق مشخص نمی‌کند چه نسبتی با هم دارند. در عوض فرهادی هوشمندانه از پرداختن به کوچکترین جزئیات غافل نشده و آنچنان نماهایی گرفته و آنچنان شخصیت‌هایی خلق کرده که بیننده تصور می‌کند رفتار و روابط کاراکترهای فیلم می‌تواند گوشه هایی از شخصیت خود او در مواجهه با مشکلات باشد. از همان ابتدای داستان، الی خود را جدای از این جمع می‌پندارد و قصد رفتن دارد. صحنه بادبازک بازی او با آن کلوزآپ‌های فوق‌العاده، گویی خبر از بازی شوم سرنوشت می‌‌دهد. این آخرین باری است که الی را می‌بینیم و این نما آرامش ظاهری داستان را (که به اعتقاد شخصی تا حدی هم طولانی شده بود)، به هم می‌زند. به دنبال صدای جیغ و داد کودکان و به خصوص صحنه گریه معصومانه کوچکترین بچه که می‌خواهد به بقیه بفهماند که آرش در آب افتاده، صحنه تلاش برای گرفتن او از آب آغاز می‌‌شود، با آن فیلمبرداری استثنایی که بیننده را برای چند دقیقه در دلهره عجیبی قرار می‌دهد. و بعد از نجات پسرک است که همه متوجه گم شدن الی می‌شوند. از اینجا به بعد است که فرهادی کنکاش عمیق خود در رفتار و خصوصیات درونی انسانها را به نمایش می‌گذارد که یکی از وجوه اصلی برتری فیلم است. همه شخصیتها برای رهایی از مهلکه عصبی می‌شوند، پرخاش می‌کنند، دروغ می‌گویند و انگشت اتهام را متوجه دیگری می‌کنند و در این راه حتی فراموش می‌کنند که احتمالاً الی برای نجات فرزند خودشان در آب رفته است. آنها حتی به بچه ها یاد می‌دهند که دروغ بگویند. سرانجام با حضور علیرضا که به موضوع پی برده و فقط برایش مهم است بداند که آیا الی نامزد داشتن خود را به سپیده گفته یا نه، منفعت جمع را ترجیح می‌دهند و سپیده نیز متقاعد می‌شود که دروغ بگوید. دروغی که به سرخوردگی علیرضا و احتمالاً تباهی زندگی آینده او منجر خواهد شد. فرهادی که تا اینجا با ایجاد ابهام در سرنوشت الی تماشاگر را به دنبال خود کشیده و البته به تفکر بیشتر وادار کرده، با نشان دادن جسد او که از آب گرفته شده، به این موضوع خاتمه می‌دهد. در نمای پایانی فیلم که اعضای گروه در حال بیرون آوردن اتومبیلی از ماسه ها هستند، تلاش آنها برای فراموشی واقعیت و گام برداشتن در راه پر پیچ و خم زندگی را تداعی می‌کند.

بدون شک فرهادی در ساختن فضای فیلمش از فیلم "ماجرا" ساخته میکل آنجلو آنتونیونی الهام گرفته است. این تاثیر به قدری است که بیننده‌ای که قبلاً ماجرا را دیده باشد، بی‌شک به یاد آن می‌افتد. در فیلم ماجرا چند زوج جوان سوار بر قایقی تفریحی به جزیره‌ای سفر می‌کنند. در این میان یکی از دختران به طرز مرموزی گم می‌شود و تلاش برای یافتنش به جایی نمی‌رسد. در آنجا هم اعضای گروه نمی‌دانند که او رفته یا غرق شده یا خودکشی کرده است. البته فرهادی تا اینجای ماجرا را الگوی خود قرار داده و ادامه فیلمش در مسیری کاملاً متقاوت قرار می‌گیرد، به‌طوری‌که به هیچ وجه فیلم او تقلیدی از آنتونیونی به حساب نمی‌آید. در ادامه فیلم ماجرا، نامزد دختر گمشده، با دوست او که در آن جمع است، رابطه عاشقانه‌ای برقرار می‌کند و اصلاً سرنوشت دختر به طور عمدی در فیلم فراموش می‌شود. فیلم ماجرا اولین فیلم از سه گانه معروف آنتونیونی (ماجرا، شب و کسوف) است که جزو شاهکارهای تاریخ سینماست و در موقعی مناسب حتماً در مورد آن خواهم نوشت.

از نکات جالب فیلم، نبود بازیگر یا بازیگرانی به عنوان نقش اول است. تمام شخصیتهای فیلم (به جز الی که اتفاقاً وجه تسمیه فیلم است) تقریباً به اندازه مساوی نقش دارند. کارگردان شخصیت پردازی فوق العاده‌ای انجام داده و همه بازیگران از عهده نقششان بر‌آمده‌اند، به طوری که بر خلاف اکثر فیلمها، نمی‌توان گفت که حتی یک بازیگر بد بازی کرده است و حتی بازی کودکان خردسال فیلم نیز جالب توجه به نظر می‌رسد. از حضور کوتاه ولی تاثیرگذار ترانه علیدوستی در نقش الی با همان بازی معصومانه همیشگی‌اش و بازی فوق العاده شهاب حسینی -که در هر فیلم بهتر از فیلم قبلی بازی می‌کند- و بازی گلشیفته فراهانی -که شاید نقش کلیدی‌تری نسبت به بقیه داشته باشد- گرفته تا بازی مریلا زارعی، صابر ابر، احمد مهران‌فر و رعنا آزادى‌ور. نکته جالب بازی مناسب پیمان معادی –که اصولاً فیلمنامه نویس است- و از آن مهم‌تر بازی استثنایی یار همیشگی فرهادی، مانی حقیقی که او هم از کارگردانان آینده‌دار سینمای ماست می‌باشد. (مانی حقیقی و اصغر فرهادی فیلمنامه چهارشنبه‌سوری و کنعان را به اتفاق هم نوشتند که اولی را فرهادی و دومی را حقیقی کارگردانی کرد که هر دو از بهترین فیلمهای سالهای اخیر هستند.)

از نکات دیگر فیلم نداشتن موسیقی متن است و جالب اینجاست که در پایان فیلم که موسیقی تیتراژ پخش می‌شود، بیننده به یاد این موضوع می‌افتد، گویی صداها و صحنه های فیلم به منزله موسیقی عمل کرده و اصلاً احتیاجی به اضافه کردن آهنگی نبوده است. موسیقی تیتراژ پایانی " آهنگی برای الی" نام دارد و ظاهراً در جایی فرهادی گفته است که در بین تعدادی قطعه، این را پسندیده و بعداً فهمیده که نام آن آهنگی برای الی است.

در "دریاره الی" کارگردان شعار نمی‌دهد، فقط روایت می‌کند و قضاوت را به بیننده واگذار می‌کند. در کنار فیلمهایی که می‌بینیم و در بعضی از آنها فقط به خاطر داستان و پیام فیلم مجذوبشان می‌شویم، درباره الی فیلمی است که علاوه بر این موضوع از لحاظ سینمایی قابل ستایش است و به تعبیر شخصی تماشاگر برای دو ساعت جلوه‌هایی از سینمای ناب را نظاره می‌کند. درباره الی برنده جایزه بهترین کارگردانی از جشنواره برلین و جشنواره فیلم فجر شد. فرهادی تا کنون چهار فیلم ساخته، چهار فیلمی که همگی خوب بودند و البته هر کدام از قبلی بهتر. مسلماً هم اکنون او یکی از بهترین کارگردانان سینمای ایران است و در آینده از او بیشتر هم خواهیم شنید.

آه باران

occasion — Sat, 25 Apr 2009 18:56:18 GMT

در بازار موسیقی امروز کشورمون که کارهای ارزشمند کمتر به بازار عرضه میشه، انتشار آلبوم جدید استاد محمدرضا شجریان خبر خوبیه برای دوستداران موسیقی اصیل ایرانی. بالاخره بعد از مدتها انتظار، آلبوم جدید شجریان که "آه باران" نام داره به بازار اومد. توصیه من اینه که این آلبوم رو حتماً تهیه کنید و گوش بدید. البته مسلماً از من انتظار ندارید که لینک دانلود اثری که تازه به بازار اومده و حاصل هنر و زحمت چندین هنرمنده رو اینجا براتون بذارم!

این آلبوم که در مایه دشتی و به یاد بزرگان شعر و موسیقی ایرانی ساخته شده، شامل 7 قطعه (4 قطعه ارکسترال) هست و تنظیم کلیه قطعات از مزدا انصاری هست. قطعه اول "مقدمه دشتی" ساخته مزدا انصاری، قطعه دوم ساز و آواز (با همراهی تار فرهنگ شریف و شعری از حافظ)، قطعه سوم بازسازی تصنیف قدیمی و زیبای "نوای نی" (ساخته مرتضی محجوبی، شعر رهی معیری و صدای بنان)، قطعه چهارم چهارمضراب (با همراهی تار فرهنگ شریف (؟) و تنبک همایون شجریان)، قطعه پنجم بازسازی دیگر تصنیف قدیمی "دیدی ای مه" (ساخته حسین یاحقی، شعر رهی معیری و صدای بنان)، قطعه ششم ساز و آواز (با همراهی پیانوی فخری ملک پور و شعری از عطار) و سرانجام قطعه آخر، تصنیف آه باران، ساخته خود محمدرضا شجریان بر روی شعر زیبایی از فریدون مشیری هست. برای اطلاعات بیشتر در زمینه نوازندگان ارکستر به اینجا می‌تونید مراجعه کنید. ضمناً اجرای قدیمی دو تصنیف "نوای نی" و "دیدی ای مه" با صدای بنان رو در اینجا و اینجا براتون گذاشتم که می‌تونید با اجرای جدید شجریان مقایسه کنید.

به چند دلیل از این آلبوم خوشم میاد، اول اینکه کار استاد شجریان هست که شخصاً دلبستگی زیادی به ایشون داشته و دارم. دوم به آواز دشتی به خاطر اون حزن خاصی که توش هست علاقه خاصی دارم و ساعتهای زیادی از مواقع تنهاییم رو می‌تونه پر بکنه. سوم به خاطر بازسازی تصنیفهای قدیمی که در این آلبوم هست و چهارم به خاطر تنظیم خوب این آثار برای ارکستر. شخصاً کارهای ارکسترال رو خیلی دوست دارم. همون‌طور که می‌دونید فقط بعضی از آثار شجریان به صورت ارکسترال هست و اکثر این آثار در نظر شخصی من جزو بهترین کارهاش هست (مثل دود عود و جان عشاق). و سرانجام اینکه تصنیف آخری که ساخته خود استاد شجریان هست خیلی به دلم نشست.

خوشحالم که در زمینه موسیقی سنتی ایرانی بعد از مدتها، اثری جدید گوشم رو نوازش میده. شخصاً ممنونم از استاد شجریان.

اندر حکایت سینما و تلویزیون و تنزل سلیقه مردم

occasion — Thu, 09 Apr 2009 13:41:18 GMT

اعصابم به هم می‌ریزه از این همه تنزل سلیقه جامعه. از کجا بگم، از سریال های تلویزیون؟ شخصاً خیلی تلویزیون نمی‌بینم و شاید بشه گفت که به جز بعضی مجموعه‌های طنز، ده دوازده سالی باشه که هیچ سریال تلویزیونی رو تماشا نکردم. البته اصلاً اعتقاد ندارم که سریال تلویزیونی باید یه کار هنری باشه و ارزشش در حد سینما باشه. اتفاقاً باید یه کار سرگرم کننده و برای پر کردن وقت بیننده باشه ولی نه به هر قیمتی. تمام مجموعه‌های تلویزیونی شده یه سری کار نازل با یه مشت کلیشه ها و شعارهای تکراری و مزورانه. ولی اون چیزی که مهم‌تره اقبال مردم به سمت اونهاست. فقط یه مثال می‌زنم، یوزارسیف! شده همه فکر و ذکر مردم. ظاهراً که فقط من نمی بینم! فقط یه نگاه بهش بندازی، از فیلمنامه گرفته تا دیالوگها و انتخاب بازیگر و طراحی صحنه و لباس و بقیه چیزا، هیچ چیزش قابل تحمل نیست، ولی می‌بینید که با چه اشتیاقی دنبال می‌شه.

حالا این که تلویزیونه، سینما رو چی بگم. جایی مقاله‌ای ‌خوندم از یه منتقد سینما در مورد فیلم چارچنگولی که ازش به عنوان "اتفاق حيرت انگيزی به نام چارچنگولی" یاد کرده بود. نویسنده به نقاط متعدد ضعف و شوخی‌های سخیف فیلم اشاره داره و این‌که حتی کارگردان با صراحت گفته که ایده طنز دوقلوهای به هم چسبیده فیلم رو از ماجرای واقعی و تلخ لاله و لادن گرفته! به هر حال نویسنده اعتقاد داره که اقبال کم نظیر مردم به این فیلم و فیلمهایی نظیر شاخه گلی یرای عروس، بله برون و ... در سالهای اخیر این پندار رو تقویت می‌کنه که سالها بعد از دوران رواج فیلمفارسی، بار دیگه گرایش به این نوع فیلمسازی در حال برگشته. در حالی‌که در سالهای نه چندان دور، فیلمهای ارزشمندی مثل زیر پوست شهر، شوکران و سگ‌کشی در راس هرم فروش قرار داشت.

یه مثال دیگه، اخراجی‌ها! اخراجی‌های شماره یک رو که این توفیق(!) نصیبم شد که به دستم برسه، به زحمت تونستم تا آخرش ببینم. حالا به این موضوع کاری ندارم که فیلم ارزش هنری نداره، چرا که از چنین کارگردانی انتظار نمی‌ره که اثری با ارزش خلق کنه. ولی مساله اینه که شوخی‌ها و لودگی‌های فیلم نه تنها جالب نبود که آزار‌دهنده هم بود و اون نتیجه گیری آبکی داستان و بقیه ماجرا رو هم که خودتون می‌دونید. حالا این فیلم چه تاثیری روی مخاطب گذاشته که برای شماره دوی اون این طوری سر و دست میشکنن و این‌چنین فروشی می‌کنه، خدا می‌دونه.

خلاصه در این زمونه عشق مردم شده یه سری از این فیلمها که معمولاً ستاره‌هاش بازیگران مجموعه های طنز تلویزیونی هستند و یا یه سری فیلمهای عاشقانه بی‌محتوا، خوب طبیعیه که اکثر کارگردانها به این سمت کشیده بشن. حالا کسانی هم که بهترن، نمیخوان و یا نمی‌تونن فیلم مورد علاقه‌شون رو بسازن. (البته منظورم این نیست که اصلاً فیلم خوب ساخته نمی‌شه). اینه که کارگردانی مثل مهرجویی که شاهکارهایی در سینمای ما خلق کرده، فیلم ضعیف سنتوری رو می‌سازه که شاید حتی نشه بگی خیلی بهتر از اخراجی‌هاست و جالبه که باز مورد استقبال اکثر مردم قرار می‌گیره (علیرغم اکران نشدن). اینه که کار آخر بهرام بیضایی "وقتی همه خوابیم" بیشتر از اینکه کاری با ارزش از نظر سینمایی باشه، وسیله‌ای می‌شه برای درد دل کردن و گلایه از اوضاع فعلی سینما.

و حالا سرم درد می‌گیره وقتی صف‌های طولانی مردم رو جلوی سینما برای دیدن "اخراجی‌های دو" می‌بینم.

بهار در موسیقی ایرانی

occasion — Wed, 18 Mar 2009 21:39:18 GMT

با نزدیک شدن به نوروز و آغاز بهار، بد نیست که از چند قطعه موسیقی ایرانی مرتبط با بهار یادی کرده باشیم. سال گذشته در مورد تصنیف بهار دلکش در اینجا نوشتم و اما امسال:

1- آمد نوبهار

تصنیفی قدیمی ساخته شده در دهه بیست با آهنگی از مهدی خالدی، شعری از اسماعیل نواب صفا و صدای دلکش در دستگاه همایون (مایه بیات اصفهان). این آهنگ سالها موقع تحویل سال از رادیو پخش میشده.

دانلود آمد نوبهار

2- بهار دلنشین

از مشهورترین تصنیفهای ایرانی، ساخته شده در اواخر دهه سی، با آهنگی جاودانه از روح الله خالقی، شعری از بیژن ترقی و صدای بنان در بیات اصفهان.

دانلود بهار دلنشین

3- باد بهاری

تصنیفی ساخته شده در دهه سی، با آهنگی از پرویز یاحقی، شعر بیژن ترقی و صدای داریوش رفیعی که فکر کنم باز هم در بیات اصفهان باشه.

دانلود باد بهاری

4- بوی باران

تصنیف مشهور بوی باران ساخته شده در سال 1378، با آهنگی از حسین یوسف زمانی، شعر زیبای فریدون مشیری و صدای محمدرضا شجریان در دستگاه چهارگاه.

دانلود بوی باران

5- کودکانه

ترانه ای زیبا با آهنگی از اسفندیار منفردزاده، شعری از شهیار قنبری و صدای فرهاد مهراد که اوایل دهه پنجاه ساخته شده و به نظر من یکی از زیباترین آثار موسیقی پاپ ایرانیه.

دانلود کودکانه

پی نوشت:

سال خوبی داشته باشید!

درباره رمان ناتور دشت (The Catcher in the Rye)

occasion — Fri, 20 Feb 2009 09:28:18 GMT

چند روزیه که دارم رمان “The Catcher in the Rye” رو به زبان اصلی می‌خونم. البته ترجمه کتاب یعنی "ناتور دشت" رو که خیلی هم در ایران معروفه، سالها پیش خوندم. باید بگم که با این وجود، خوندن مجدد داستان همچنان لذت بخشه و البته علاوه بر جذابیتهایی که قبلاً برام داشت، جذابیت شیوه نگارش (متن اصلی) رو هم باید اضافه کنم.

رمان “The Catcher in the Rye” یا در فارسی "ناتور دشت" مشهورترین اثر نویسنده آمریکایی "جی دی سلینجر" (J.D. Salinger) ، در سال 1951 منتشر شد. این رمان که اولین کتاب نویسنده هم است، یکی از مشهورترین و پرفروش‌ترین رمانهای قرن بیستم به حساب میاد و تقریباً به همه زبانهای مهم دنیا ترجمه شده.

سلینجر که بی‌شک یکی از تاثیرگذارترین نویسندگان قرن بیستمه، الان در آستانه نود سالگی به سر میبره. او شخصیتی بسیار گوشه گیر داشته و داره و الان هم سالهاست که کسی آن‌چنان خبری ازش نداره. او نویسنده کم کاریه و به غیر از یک سری نوشته های پراکنده، فقط چهار کتاب منتشر کرده که اولینش همین ناتور دشته. دومین کتاب او به اسم "Nine Stories" که در سال 1953 منتشر شد، شامل نه داستان کوتاهه که نویسنده در طی چند سال قبل نوشته. البته این کتاب در ایران به اسم " دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم" که اسم (البته تغییر یافته) یکی از داستانهای کتاب هست ترجمه و چاپ شده. کتاب سوم او به اسم " Franny and Zooey" (فرانی و زویی) در سال 1961 منتشر شد. شخصاً این رمان رو نخوندم ولی ظاهراً فیلم پری داریوش مهرجویی اقتباسی آزاد از اونه. کتاب آخر سلینجر که در سال 1963 منتشر شد، به اسم " Raise High the Roof Beam, Carpenters and Seymour: An Introduction" شامل دو داستان به همین نامهاست. از این سال به بعد، رسماً کتابی از سلینجر منتشر نشده.

ناتور دشت داستان نوجوانی شانزده ساله به اسم هولدن کالفیلد هست که حالا به نظر میاد در یک آسایشگاه روانی بستری شده و داستان زندگیش رو شرح میده. او که به علت نمرات پایین از مدرسه شبانه روزیش در پنسیلوانیا اخراج شده و باید به خونه‌اش برگرده، یکی دو روز رو در نیویورک پرسه میزنه تا نامه اخراجش به دست والدینش برسه و آبها از آسیاب بیفته. کل ماجرای داستان در همین مدت اتفاق میفته. با خوندن کتاب، خواننده تصویر کاملی از جامعه آمریکا در اواسط قرن بیستم و معضلاتش رو مشاهده می‌کنه. از اون مهم تر، سلینجر به بهترین شکل ممکن روحیات خاص، یاغی‌گری، از خود بیگانگی و البته آسیب پذیری یک نوجوان در سنین حساس بعد از بلوغ رو به تصویر می‌کشه. در حقیقت خواننده کتاب، همسفر قهرمان داستان یعنی هولدن کالفیلد می‌شه، سفری از نوجوانی به جوانی، سفری که با از دست دادن معصومیت و مواجهه با واقعیتهای زندگی همراهه. یاد ترانه Logical Song افتادم که قبلاً در موردش اینجا نوشتم، که اون هم در مورد از بین رفتن دنیای آرمانی کودک و از دست رفتن معصومیت او در دنیای پر از ناراستی‌هاست.

سلینجر در ناتور دشت، شخصیتی بسیار دوست‌داشتنی از هولدن کالفیلد خلق کرده و همین تاثیرگذاری داستان رو بیشتر می‌کنه. کالفیلد شخصیتیه عجیب و کاملاً حق به جانب، که همه چیز و همه کس به نظرش نادرست و مسخره است. هولدن در اواخر داستان (خطاب به خواهر کوچکش) می‌گه که همیشه در نظرش کودکانی رو تصور می‌کنه که در مزرعه گندم (Rye) در حال بازی هستند و او در لبه پرتگاه ایستاده و هر کسی رو که به اون سمت بیاد و بخواد سقوط کنه می‌گیره(Catcher) . البته در پایان داستان به نظر می‌رسه که همین خواهر کوچک مانع سقوط خود هولدن از پرتگاه زندگی می‌شه. در حقیقت این وجه تسمیه داستانه، The Catcher in the Rye، البته کتاب در فارسی به ناتور دشت ترجمه شده که ناتور (ناطور) به معنای نگهبانه، در حقیقت نگهبان دشت.

استفاده از این کتاب در مدارس آمریکا سالها به علت محتوای اون (گرایش نوجوان به سمت مواد مخدر، الکل و مسائل جنسی) و همین طور بی‌پروایی نویسنده در استفاده کلمات عامیانه، ممنوع و یا همراه با سانسور بود، ولی ظاهراً الان جزء سرفصل درسی مدارس آمریکا به حساب میاد.

در سال 1961 کارگردان مشهور، الیا کازان از سلینجر اجازه خواست که اقتباسی از این رمان رو بر صحنه تاتر ببره، ولی سلینجر اجازه نداد و گفت من نگرانم که هولدن به این کار راضی نباشه! البته کلاً سلینجر رابطه خوبی با سینما نداشته و این به غیر از طبیعت گوشه گیر نویسنده، علت دیگه‌ای هم داره. در حقیقت معشوقه سلینجر در جوانی او رو رها و با چارلی چاپلین ازدواج کرد! حتی در ابتدای رمان ناتور دشت هم نویسنده به طور غیر مستقیم از زبان هولدن اشاره میکنه که اگه از یک چیز بدم بیاد، اون سینماست، هرگز حرفش رو به من نزن!

ناتور دشت چه به لحاظ محتوا و چه زبان، رمانی هست که ارزش خوندن داره. ترجمه موجود در بازار از محمد نجفیه که البته ترجمه خوبی هم هست. احتمال زیادی داره که شما هم این کتاب رو خونده باشید. به هر حال من خوندنش رو توصیه میکنم. البته اگه هم مثل من امکانش رو دارید، متن اصلی رو هم بخونید که مسلماً جالبتر از ترجمه کتابه.

یک سال از تاسیس وبلاگ گذشت!

occasion — Thu, 22 Jan 2009 20:48:18 GMT

سلام به همه دوستان
خوب این وبلاگ ما هم یک ساله شد.

هنوز هم نمی‌دونم دقیقاً برای چی این وبلاگ رو درست کردم و هدفم از نوشتن توش چی بوده. به هر حال برام تجربه جالبی بود و خاطرات خوبی هم به‌جا گذاشت؛ در عین حال، چیزهای زیادی یاد گرفتم و دوستان خوبی هم پیدا کردم.

مثل اکثر وبلاگها، مطالب نوشته شده در این جا معمولاً نظرات شخصی من بوده و خیلی هم کارشناسانه نیست، من نه کارشناس موسیقی هستم، نه سینما، نه ادبیات و نه چیز دیگه. وقتی در مورد یک فیلم یا آهنگ یا موضوعی دیگه نوشتم، بیشتر منظورم این بوده که از اون اثر خوشم اومده و مطلب نوشته شده پیشنهادی هست برای دیدن یا شنیدن یا خوندن اون.

در طول این یک سال 36 بار نوشتم، یعنی تقریباً هر 10 روز یک بار. البته نمی تونم انکار کنم که به مرور زمان تنبل شدم، به طوری که 9 تا از این 36 پست توی ماه اول بود، ماههای بعدی شد 4 تا و کم کم 3 تا و اخیراً هم بین 1 و 2 پست در ماه! از لحاظ موضوعی هم، 12 پست در ارتباط با موسیقی خارجی، 9 پست سینما، 5 پست موسیقی ایرانی و 10 پست در مورد موضوعات دیگه بوده. هیچ وقت برای وبلاگ شمارشگر نگذاشتم (مگر برای یکی دو روز به صورت آزمایشی)، بنابراین دقیقاً نمی‌تونم بگم که کدوم موضوعات بیشتر مخاطب داشته، اما با توجه به نظرات خوانندگان تا حدودی میشه قضاوت کرد. البته این اواخر سعی کردم که نظرات بی‌ربط و تبلیغاتی رو پاک کنم.

در این مدت دوستان زیادی لطف کردند و به وبلاگم سر زدند و بعضی بیشتر لطف کردند و در مورد مطالبش نظر دادند. بعضی از دوستان قدیمی بودند و خیلی ها هم از دوستان جدید دنیای مجازی. از همه عزیزان که باعث دلگرمی من شدند ممنونم.

داشتم نظرات رو از اول تا به حال مرور می کردم، بعضی دوستان به طور دائم و برخی در مقاطعی نظراتی دادند. امین، علیرضا، سینا، مهدی، اون یکی مهدی، پت (محسن)، بامداد (پگاه)، مانی، پیام، مهرداد، مونا، آدم!، لیلی، سعید و ... از جمله کسانی بودند که در مورد موضوعاتی از این وبلاگ نظر دادند و یا لینک وبلاگ یا مطالبش رو در وبلاگشون قرار دادند. از همه متشکرم.

نمی دونم چرا، ولی دوست دارم این کار رو ادامه بدم؛ فعلاً که قصدم اینه. البته سعی خواهم کرد تنوع مطالب رو بیشتر کنم، مثلاً در مورد سینمای ایران، موسیقی سنتی، ادبیات ایران و جهان، نقاشی و موضوعات دیگه بیشتر بنویسم. به هر حال نظرات دوستان همواره راهگشای کار منه.

تقاضای من اینه که دوستان نظر کلی خودشون رو در مورد مطالب نوشته شده در این یک سال بنویسند. هر گونه انتقاد و پیشنهاد مسلماً باعث ارتقای کیفیت مطالب نوشته شده خواهد شد. باز هم ممنونم.

نگاهی به فیلم "آگیره خشم پروردگار" (Aguirre, Wrath of God)

occasion — Wed, 14 Jan 2009 19:20:18 GMT

پس از ظهور سینمای موج نوی فرانسه در اواخر دهه پنجاه و شکوفایی آن در دهه شصت، موج دیگری از سینما در اروپا شکل گرفت که به سینمای نوین آلمان مشهور شد. دهه هفتاد دوران شکوفایی این سینماست، با آثاری به یاد ماندنی مانند "دوست آمریکایی" ویم وندرس، "ازدواج ماریا براون" راینر ورنر فاسبیندر و البته قبل از اینها شاهکار ورنر هرتسوگ یعنی "آگیره، خشم پروردگار".

"آگیره، خشم پروردگار" (Aguirre, Wrath of God) محصول 1972، ساخته کارگردان برجسته آلمانی ورنر هرتسوگ و به عبارتی بهترین فیلم کارنامه اوست. فیلم روایتی است از سفر گروهی اسپانیایی در قرن شانزدهم به جنگلهای آمریکای جنوبی در جستجوی شهر افسانه ای طلا یعنی الدورادو. در حقیقت فیلم برداشت آزاد هرتسوگ از تنها خاطرات به جای مانده از این سفر است؛ داستان جاه طلبی "دون لوپه دی آگیره" که پس از کشتن رهبر گروه و معرفی اشراف زاده ای ضعیف به عنوان پیشوا، عملاً خود رهبری گروه را به دست می گیرد و موجب کشته شدن تک تک افرادش می شود.

هرتسوگ که یک مستندساز قابل هم هست، در فیلمهای داستانی خود نیز علاقه اش به طبیعت را پنهان نمی کند. فیلم مانند اکثر کارهای کارگردان، دارای جلوه های تصویری فوق العاده است. در ابتدا بیان می شود که بومیان آمریکای جنوبی پس از تسخیر سرزمینشان به دست اسپانیایی ها، افسانه الدورادو را خلق کردند؛ سرزمینی پوشیده از طلا در سرچشمه های آمازون. سکانس ابتدایی فیلم که یکی از به یادماندنی ترین سکانسهای آن است، عبور گروه از میان جنگلهای مه آلود و کوهستانی آمازون است. مناظر حیرت آوری که هرتسوگ به تصویر می کشد به همراه موسیقی خاص و مسحور کننده ای که نوعی حس ترس و ناامیدی را القا می کند (از اینجا بشنوید)، بیننده را در جای خود میخکوب می کند.

به نظر می رسد که در بین کاراکترها، کارگردان فقط در صدد شخصیت پردازی نقش اول فیلم یعنی آگیره (با بازی درخشان کلاوس کینسکی) بر آمده است. کینسکی بازیگر بزرگ آلمانی که در چند فیلم دیگر نیز با هرتسوگ همکاری داشته ، به پرخاشگری و رفتاری دیوانه وار در زندگی واقعی نیز معروف بوده و همین خلق و خو، باعث پرداخت بهتر شخصیت آگیره شده است. مردی دیوانه و تشنه قدرت که خود را خشم پروردگار می نامد و با جاه طلبی خود تک تک افراد گروه را می کشد و یا به کشتن می دهد. افراد گروه با تیر بومیانی کشته می شوند که نشان داده نمی شوند و همین بر اثربخشی فیلم و ایجاد حس ناامنی در بیننده می افزاید. نکته جالب کشیش است که به جای طرفداری از اعضای گروه، عنوان می کند که برای رضای خداوند، کلیسا همواره در طرف قدرت بوده است. سکانس پایانی فیلم که شاید زیباترین قسمت آن باشد، جایی است که آگیره بر روی قایقش در میان جسد افراد گروه (و از جمله دخترش) ایستاده و در حالیکه اطرافش را انبوهی از میمونهای پر سر و صدا احاطه کرده اند، هنوز نقشه تصرف تمامی سرزمین و ایجاد سلسله پادشاهی خود را در سر می پروراند.

"آگیره، خشم پروردگار"، بیش از آنکه یک فیلم تاریخی باشد، فیلمی است در وصف نیاز ذات بشری به قدرت، اثری در نکوهش جاه طلبی و غرور انسان و تصویری خاطره انگیز از ناتوانی انسان در مقابل طبیعت.

My Immortal

occasion — Wed, 17 Dec 2008 21:44:18 GMT

در موسیقی سالهای اخیر غرب، کمتر آهنگی به زیبایی “My Immortal” یا همان "جاویدانِ من" شنیده ام.

کاری از گروه آمریکاییEvanescence در سال 2003؛ آهنگی استثنایی و شعری پر مایه که صدای زیبای “Amy Lee” و همراهی مناسب پیانو آنرا تکمیل می کند.

نکته جالب در مورد Evanescence زن بودن خواننده گروه است که در این سبک موسیقی ، به ندرت دیده می شود.

"جاویدانِ من"

خسته ام از بودن در اینجا، وامانده ام با ترسهای کودکانه
و اگر ناگزیر از رفتنی، ای کاش هم اکنون بروی
که بودنت اینجا پرسه می زند و رهایم نمی کند

این زخمها را امیدی به بهبودی نیست، این درد بسی سخت است
و چنان است که با گذر زمان هم فراموش نخواهد شد
چون گریستی، اشکهایت را پاک کردم
چون فریاد زدی، ترس هایت را از میدان به در کردم
و دست تو را سراسر این سالها نگهداشتم
و هنوز همه هستی من از آن توست

مرا شیفته خود میکردی، با درخشش روز افزونت
و من اکنون در بند آن زندگیم که تو بر جای گذاشتی
رخسار تو در خوابهای خوشایندم خانه کرده
و آوای تو هشیاریم را به در کرده است

بسیار تلاش کردم که به خود بگویم که رفته ای
و گر چه هنوز با منی
همیشه تنها بوده ام...

“My Immortal”

I'm so tired of being here, suppressed by all my childish fears
And if you have to leave, I wish that you would just leave
'Cause your presence still lingers here, and it won't leave me alone

These wounds won't seem to heal, this pain is just too real
There's just too much that time cannot erase
When you cried, I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have, all of me

You used to captivate me, by your resonating light
Now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts, my once pleasant dreams
Your voice it chased away, all the sanity in me

I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along…

دانلود My Immortal (نسخه اصلی)
دانلود My Immortal ( تکنوازی گیتار)

*با تشکر از امین بابت پیشنهاد این آهنگ.

پدر (Papa)

occasion — Sun, 30 Nov 2008 16:23:18 GMT

پل آنکا (Paul Anka) آهنگساز و خواننده پاپ کانادایی، در سال 1941 از خانواده ای لبنانی الاصل در اتاوا متولد شد. او در سن 14 سالگی اولین آهنگ خودش را منتشر کرد و در 16 سالگی با آهنگ Diana که در صدر جدول فروش قرار گرفت، شهرتی جهانی یافت. او از آن زمان تا کنون همواره در بین خوانندگان محبوب پاپ قرار داشته است.

ترانه پدر یا همان Papa که در سال 1974 منتشر شد، روایتی است از خاطرات دوران کودکی. شعری که اگر چه از مفاهیم پیچیده و استعاری به دور است، اما سادگی و صداقت جملات به همراه موسیقی دلنشین و صدای زیبای آنکا، آنرا به اثری جاودانه تبدیل کرده است. یادی از روزهای کودکی و تلاشها و زحمات پدر که بی شک هر شنونده ای را تحت تاثیر قرار می دهد....

Everyday my papa would work to help to make ends meet,
To see that we would eat, keep those shoes upon my feet.
Every night my papa would take and tuck me in my bed,
Kiss me on my head, after all the prayers were said.

Growing up with him was easy, time just flew on by,
The years began to fly, he aged and so did I.

I could tell, that mama wasn’t well,
Papa knew and deep down so did she, so did she.
When she died, my papa broke down and cried.
All he said was: “God, why not take me?”

Every night he sat there sleeping, in his rocking chair,
He never went upstairs, all because she wasn’t there.

Then one day my papa said: “Son, I’m proud the way you’ve grown.
Make it on your own, oh, I’ll be OK alone.”

Every time I kiss my children, papa’s words ring true,
“Your children live through you, they’ll grow and leave you too”
I remember every word, my papa used to say,
I live them everyday, he taught me well that way.

Every night my papa would take and tuck me in my bed,
Kiss me on my head, when my prayers were said.
Every night my papa would take and tuck me in my bed,
Tuck me in my bed, after my prayers were said...

دانلود ترانه پدر (Papa)